CZY DOROSŁY JEST MOIM WROGIEM?

Problem rodziny alkoholowej jest coraz powszechniejszy. Style picia są bardzo różne, ale nie zmienia to faktu, że jest to problem powszechny. Dysfunkcjonalność takiej rodziny opiera się na zaburzeniu relacji. Rodzice nie wypełniają swych ról, na dzieci spada odpowiedzialność i żyją z ciągłym poczuciem winy. Taka rodzina stanowi doskonały model zamiany ról. Rodzice oczekują, że dzieci maja podołać ich problemom. Dzieci żyją w chaosie, strachu, poczuciu bezradności. Życie w winie i lęku powoduje w konsekwencji postrzeganie osoby dorosłej jako wroga. Po okresie sygnalizacji (poprzez płacz, bunt, złość), że dana sytuacja przerasta dziecko, zaczyna ono wchodzić w rolę „bohatera”. Jest to jedyny sposób przetrwania i zwyciężania:

• Strachu
• Wstydu
• Poczucia winy
• Złości

Dziecko odgrywa wiele traumatycznych ról. Wciąż uczy się, jak ukryć przed światem iż żyje w takiej rodzinie. Pomimo siły i samozaparcia, to jest tylko młody człowiek, dla którego brzemię sytuacji jest przytłaczające. Pragnie stabilizacji, bezpieczeństwa i normalności. Wciąż poprzez swoje postawy woła: „ zauważ moje dobre strony”. Doświadczenie domu przenoszone jest na grunt szkoły i grupy rówieśniczej. Dziecko nauczyło się, że nikt nie jest jego sprzymierzeńcem, nikomu nie wolno ufać. Nie wierzy w dobre gesty, słowa uznania, żyje otoczony murem trudnym do sforsowania. Dlatego nigdy nam nauczycielom nie wolno nie uszanować prywatności naszego wychowanka. Jako nauczyciele, pedagodzy mamy pewne sposoby i możliwości udzielenia im pomocy. Jednakże jest to proces niezwykle żmudny i trudny wymagający od pedagoga wiele cierpliwości i odpowiedniego przygotowania.

Dzieci w rodzinie alkoholowej uczą się przede wszystkim :

Nie ufać nikomu!

Nie mówić!

Nie odczuwać!

OBRONNE WZORCE FUNKCJONOWANIA DZIECI Z RODZIN DYSFUNKCJONALNYCH:

1.    bohater rodziny – tzw. „rodzic własnych rodziców”. Silny, twardy, nie przyznaje się do braku umiejętności radzenia sobie z sytuacja trudną
2.    wyrzutek tzw. kozioł ofiarny – stanowi przeciwieństwo bohatera. Trudny wychowawczo, ma skłonności do autodestrukcji, jako sposobu zwrócenia na siebie uwagi
3.    maskotka (błazen) – poprzez humor i dowcip stara się rozładować istniejące napięcie emocjonalne. Jego dramat to brak umiejętności rozgraniczenia powagi i żartu
4.    zagubione dziecko – żyje w świecie wyimaginowanych zdarzeń, fantazji. Realny świat go przeraża. Lubi żyć w cieniu, nie zauważony
5.    ułatwiacz - czuje odpowiedzialność za swoich pijących rodziców. Przeżywa z nimi wzloty i upadki. Stara się naprawić istniejącą sytuację, nie potrafi istnieć jako osoba autonomiczna, niezależna, wciąż tkwi w związku emocjonalnym z swoim patologicznym domem

mgr Mariola Twardowska